Chlorki – wskaźniki jakości wody (część 6)

Dobra rozpuszczalność chlorków oraz powszechne ich występowanie w skorupie ziemskiej w postaci naturalnych pokładów soli (NaCl i MgCl2) powoduje, że jon chlorkowy znajduje się we wszystkich wodach naturalnych. Zawartość jonów chlorkowych w wodach naturalnych może wynosić od kilku dziesiątych części miligrama aż do kilkuset gramów w 1 dm3 wody.

Niewielkie iloœści jonów chlorkowych znajdują się w wodach górskich i wodach opadowych. Chlorki mogą przenikać do wód naturalnych z:

  • gleby
  • pokładów naturalnych soli
  • ze œciekami
  • z odpadkami pochodzenia zwierzęcego

Przy ocenie zawartoœci chlorków w wodzie istotne jest ustalenie ich pochodzenia, to znaczy czy są one pochodzenia naturalnego, czy też ich obecnoœść jest wynikiem zanieczyszczenia wody. W tym ostatnim przypadku jonom chlorkowym towarzyszą znaczne iloœści związków azotowych. Słony smak wody zależy od rodzaju soli występujących w wodzie. Smak ten jest spowodowany obecnoœścią w wodzie chlorku sodu.
Wysokie stężenie jonów chlorkowych zwiększa korozyjnośœć wody. Stężenie chlorków powyżej 250 mg*dm-3 jest szkodliwe dla roœlin.

Według wymagań sanitarno-epidemiologicznych, zawartoœść chlorków w wodzie do picia nie powinna przekraczać 250 mg*dm-3, jeżeli są to chlorki pochodzenia naturalnego. Chlorki innego pochodzenia czynią wodę nieprzydatną do picia.