Barwa wody – wskaźniki jakości wody do picia (część 3)

Barwa wody to jeden z podstawowych parametrów określających jakość wody.

Barwa wody może być spowodowana odpadami organicznymi (liście, drewno), substancjami humusowymi, ściekami przemysłowymi lub erozją gleb. Barwa wody może być również rezultatem obecności soli żelaza (kolor zielononiebieski), żelaza i manganu (żółty do brązowego koloru), siarki (niebieski), siarkowodoru (szmaragdowa) lub substancji organicznych (żółta, pomarańczowa, brunatna, rdzawa, wiśniowa, brązowa, czarna) a także planktonu (kolor zielony).

Barwa rzeczywista wody jest to barwa wody klarownej po usunięciu mętności, natomiast barwę pozorną powodują drobne zabarwione cząstki zawieszone w wodzie łącznie z substancjami rozpuszczonymi.Barwę pozorną oznacza się bez uprzedniego sączenia lub odwirowania wody. Intensywność barwy świadczy o zanieczyszczeniu wody.

Barwa wody kierowanej do zasilania sieci wodociągowej nie powinna przekraczać 20mgPt/dm3. Wody studzienne wykorzystywane do picia i celów gospodarczych nie powinny mieć barwy większej niż 25mgPt/dm3. Jako układ odniesienia przyjmuje się koloidalny wodny roztwór chloroplatynianu potasu (1mgPt/dm3 = 10 stopni skali platynowej).

Oznaczenie barwy należy do grupy oznaczeń, które należy wykonać możliwie szybko po pobraniu próbki, gdyż podczas przechowywania mogą zachodzić różne przemiany tak fizykochemiczne jak i biologiczne powodujące zmianę barwy wody. Próbki do oznaczenia nie powinno się utrwalać.

Barwę wody można oznaczać:
– według skali platynowo – kobaltowej,
– według skali dwuchromianowo – kobaltowej,
– metodą opisową w przypadku barwy specyficznej,
– metodą oznaczania liczby progowej barwy,
– metodą spektrofotometryczną.

Intensywność barwy oznacza się kolorymetrycznie najczęściej w skali wzorca platynowo-kobaltowego (1 stopień odpowiada barwie jaką nadaje 1 mg Pt w postaci soli rozpuszczonej w 1 dm3 wody).

Norma barwy: do 15 mg Pt/dm3